<p dir="ltr"><strong>RIDVAN CAN / VAN-BHA</strong></p>
<p dir="ltr">Bir gazeteci olarak, 14 yıl önce bu köşede kaleme aldığım bir yazının üzerinden yıllar geçti.<br />
O yazıda demiştim ki: “Van Atatürk Şehir Stadyumu artık yenilenmeli, bu şehir daha iyisini hak ediyor.”<br />
O günden bugüne aynı çağrıyı defalarca yineledim, her platformda dile getirdim.<br />
Ama ne acıdır ki, 14 yıl sonra bugün, yine aynı konuyu, aynı sitemle yazmak zorunda kalıyorum.<br />
<br />
Dün, 23 Ekim 2011 depreminin yıldönümüydü.<br />
Van, bir kez daha kaybettiklerini andı;<br />
acısını, direncini, dayanışmasını hatırladı.<br />
Ama bir yandan da, o büyük felaketin ardından hâlâ tamamlanamayan işleri düşündü.<br />
Ve o eksiklerin başında yine Van Atatürk Şehir Stadyumu geliyor.<br />
Depremde ağır hasar aldı, “yıkılıp yeniden yapılacak” denildi.<br />
Ama 14 yıl geçti, hâlâ bekliyoruz.<br />
Stat değil, sözler yenilendi yalnızca.</p>
<p dir="ltr">Söz Çoktu, Adım Yoktu</p>
<p dir="ltr">Deprem sonrası herkes aynı cümleyi kurdu:<br />
“Van’a modern bir şehir stadyumu yapılacak.”<br />
Kâğıt üzerinde kulağa hoş geliyordu.<br />
Ama o cümle bir türlü sahaya inmedi.<br />
Projeler çizildi, maketler gösterildi, açıklamalar yapıldı.<br />
Ancak temel atılmadı ve tribün sesleri duyulmadı.<br />
Her seçim öncesi gündeme geldi, her seçim sonrası sessizliğe gömüldü.<br />
Vanlı artık “yapılacak” kelimesine değil, başlanan işe inanmak istiyor.<br />
<br />
Tadilatla Avunmak, Beklemekle Eskimek</p>
<p dir="ltr">Deprem sonrası yapılması gereken yeni stadyum yerine, bizlere sadece bakım, onarım ve tadilat kaldı.<br />
Mevcut statta çelik konstrüksiyonlu bir kapalı tribün yapıldı,<br />
karşısına da bir açık tribün eklendi.<br />
Boyalar tazelendi, birkaç koltuk değişti, çimler yenilendi.<br />
Ama Van halkı bunları “modernleşme” değil, idare etme olarak gördü.<br />
Çünkü Van, makyaj değil, yeniden doğuş bekliyordu.<br />
Bu şehir çelik tribün değil, betondan kararlılık görmek istiyordu.<br />
Bir şehrin büyüklüğü, ne kadar sabrettiğiyle değil;<br />
beklediği sözün ne zaman tutulduğuyla ölçülür.<br />
Bugün Van tribünlerinde yalnızca tezahürat değil,<br />
14 yıllık bir sitemin yankısı duyuluyor.</p>
<p dir="ltr">Yeni Stat Söylentileri: Umut mu, Oyalama mı?</p>
<p dir="ltr">Son aylarda “yaşayan stadyum” projesi yeniden konuşuluyor.<br />
15–20 bin kişilik, modern bir kompleks, sosyal donatılarıyla birlikte planlandığı söyleniyor.<br />
Güzel.<br />
Ama Van halkı artık dozer, kepçe ve makine sesi duymak istiyor.<br />
Maketi değil, ilk kazmayı görmek istiyor.</p>
<p dir="ltr">Van Atatürk Şehir Stadyumu meselesi sadece sporla ilgili değildir.<br />
Bu konu, bir kente verilen sözlerin tutulup tutulmadığının aynasıdır.<br />
Bir şehir düşünün…<br />
Depremin yıldönümünde hem kayıplarını anıyor,<br />
hem de 14 yıldır yapılamayan stadını konuşuyor.</p>
<p dir="ltr">Van sporun ve umudun kenti olabilir</p>
<p dir="ltr">Vanspor’un her maçında dolan tribünleri görmek yeterli.<br />
O tribünlerde umut var, sevda var, mücadele var.<br />
Bu şehir sporu seviyor, destekliyor;<br />
ama artık o ruhu taşıyacak bir sahaya, bir yuvaya ihtiyacı var.<br />
Yeni bir stat, sadece maçlar için değil,<br />
Van’ın kendine olan inancını yeniden inşa etmek için şart.<br />
Bu şehir, artık “gecikmiş projeler kenti” değil,<br />
tutulan sözler kenti olmak istiyor.<br />
Bir gazeteci olarak, 14 yıl arayla aynı yazıyı tekrar kaleme almak benim için bir başarı değil,<br />
bir hüsrandır..<br />
Van halkı artık sabrın değil, saygının karşılığını bekliyor.</p>
<p dir="ltr">Çünkü bu şehir, “Van’a stadyum yapılacak” cümlesini ezberledi.<br />
Artık duyacağı tek şey şu olmalı:<br />
“Van’ın yeni stadyumu yükseliyor.”<br />
O gün geldiğinde, belki 14 yılın sitemi dinecek.<br />
Ama o güne kadar bu şehir, tadilatla değil, talepkar olmayı sürdürecek.<br />
“Van’a stadyum yapılacak” sözü artık bir vaat değil,<br />
bu şehrin onur borcudur.</p>